Bez podnośnika nie ma mocnych

Po powrocie do domu do łask wrócił  podnośnik. Jest to mój osobisty dźwig. Nie wynika to z tego, że wraz z operacją utyłem i  nikt nie jest  wstanie mnie podnieść, ale z bezpiecznego przenoszenia mnie. Moje ciało podczas operacji przeszło prace jak po wyżymaczce, walcu drogowym czy maszynce do mielenia mięsa. Co chwila odzywa się skurcz prawej ręki. Nic nie da się zrobić – trzeba odczekać. Rafał pomaga mi w tych trudnych chwilach systematyczną rehabilitacją.  Reasumując  - jestem delikatny. Wymagam transportu  specjalistycznego,  powolutku cały mój ciężar należy utrzymywać w zawisie pomiędzy łóżkiem a wózkiem. Procedura przenoszenia przestała być chwilą, jak to było wcześniej, tak naturalną i szybką. Musimy być ostrożni i skoncentrowani.  Podnośnik cierpliwie trzyma na ramieniu siatkę. Ja zapakowany w siatce próbuję nie wypaść. Wiszę a podłoga wraz łóżkiem i wózkiem  przesuwa się. No oczywiście można o coś zahaczyć, ale wolałbym nie, ponieważ ręce mogą się przydać. Do swoich stóp też jestem przyzwyczajony. Szczęśliwie podnośnik ma baterie,  odpada kabel. Jeden problem z głowy. Są tylko 4 klawisze. Obsługa elektryki jest niezbyt trudna.  Efekt jest taki, że nie nudzimy się ja i moi rodzice. Czekam wytrwale jak już podnośnik nie będzie konieczny,  jak powoli  mój kręgosłup na tyle wzmocni się i po staremu będę wrzucać się na wózek – troszkę bardziej beztrosko.